งานเสวนาที่ว่าไม่รู้จะหมายถึงนัยที่เข้าใจกันหรือเปล่า.

อย่างไรแล้วผมกลัวจิมจะรีบดูดกลับสภาพคล่อง, ผมไม่กลัวไม่มีสภาพคล่อง.
คราวที่ผ่านมา, จากการลงทุนของเด็กทียู “ระวังให้ดีนะครับ, อย่าไก่มากละกัน!!”.

ถ้าครั้งหน้าต้องการสภาพคล่องเพิ่ม 555 ผมยินดีมากที่จะไปช่วยเพิ่มเงินทุนหมุนเวียนครับ 55

ขอบคุณมากสำหรับคำชวน ผมยินดีไปแน่นอนครับ!

ต้องมาให้ได้นะครับ.
ปล. ผมฝากเชฟไปชวนคุณด้วย.

ผมก็หวังจะมีความสามารถในการเขียนบทความดี ๆ ในอนาคตเพิ่มขึ้นเหมือนกันครับ คิดว่าคงอีกไม่นานเกินไป

สำหรับการเสวนา ถ้ามีการจัดครั้งต่อไป บอกผมด้วยนะครับบบบ จะไม่พลาดครับ! ขอบคุณครับ ๆ

คุณ ekaridhi ค้นหาชื่อผมได้เลย, ไม่เจอชัวร์!!!

เรื่องต่อไป, แฟนคลับของคุณ ekaridhi ยังคงเผ้ารอผลงานเขียนอยู่, และไม่ใช่ผมเพียงคนเดียว. เห็นได้ชัดเจนว่า, สามวันหลังจากที่ผมได้ลงความคิดเห็นไว้, คุณ bankngam ก็เข้ามาร่วมแสดงความเห็นต่อจากผมทันที, และขอยืนยันว่าไม่ได้เตรียมกันมา. จริงจริงนะ.

มากกว่านั้น, ตั้งแต่รู้จักกันมาผ่านช่่องทางนี้, เราไม่มีโอกาสเจอตัวจริง, เป็นเป็น, กันซะครั้งเลย. ถ้ามีโอกาสผมขอเชิญคุณ ekaridhi มาร่วมวงเสวนาแบบเป็นกันเอง, พร้อมร่วมกิจกรรมประจำของกลุ่ม. สำหรับรายละเอียดของกิจกรรม, คุณ ekaridhi สามารถสอบถามบุคคลผู้ผ่านประสบการณ์ตรงได้, คุณcheffykung.

ท้ายสุด, ขอให้กำลังใจคุณ ekaridhi ในการรังสรรค์งานเขียนที่สร้างสรรค์ในแบบเฉพาะตัวของคุณ, ไม่ว่าคุณจะขี้เกียจ, ไม่มีความคิดใหม่ใหม่, หรือเป็นอื่น.

พวกเราสองคน, ผม และคุณ bankngam, รอชื่นชมชัวร์!!!

ปล.กำลังรอบทความต่อไปของคุณ ekaridhi ด้วยใจระทึกเช่นเดียวกัน C:

ปัญหาของผมตอนนี้ คือ ขี้เกียจ และไม่มีไอเดียใหม่ ๆ ในการเขียนเลย ทั้ง ๆ ที่เริ่มมาได้ไม่กี่บทความ ก็ตันซะแล้ว พบว่างานเขียน ไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่จะพยายามครับ สำหรับแฟนคลับทุก ๆ คน(เดียว) 555

สำหรับเรื่องเฟอร์ฯ ถ้าถามว่า ญี่ปุ่นสนใจเฟอร์ๆ ของไทยมากแค่ไหน อันนี้ผมไม่ทราบจริง ๆ ครับ แต่ถ้าจะตอบแบบทั่วไป ผมคิดว่าการที่คนเราจะสนใจเฟอร์นิเจอร์ตัวใดตัวหนึ่ง ผู้บริโภคไม่สนหรอกครับว่ามันมาจากประเทศอะไร (ยกเว้นอิตาลี) มันไม่เหมือนอาหารไทย หรือมวยไทย ที่คำว่า Thai ทำหน้าที่เป็น brand อย่างหนึ่งให้กับสินค้านั้น ๆ เพราะสำหรับเฟอร์นิเจอร์นั้น สิ่งที่ผู้บริโภคสนใจจริง ๆ คือเรื่องของ brand, design, function, price, style, quality, etc. มากกว่า แต่อย่างไรก็ดีประเทศไทย น่าจะถือได้ว่า มีโรงงาน ร้านค้าปลีก และแบรนด์ไทยแท้ อยู่เยอะ และสามารถสู้กับนานาชาติได้ในหลาย ๆ เรื่องเลยครับ

สำหรับคำตอบอื่น ๆ ผมรบกวนขอยกเว้นไว้ก่อนนะครับ เพราะกลัวว่าจะยาวเกินครับ คุณ triam เล่น facebook รึเปล่าครับ ถ้าเล่น add ผมได้ครับ search ชื่อผมได้เลยครับ เจอชัว

ผมมีเรื่องสนใจใคร่ถาม, ญี่ปุ่นมีความสนใจเฟอร์นิเจอร์ของไทยมากน้อยแค่ไหน. ถ้าไม่, ชนต่างชาติกลุ่มไหนสนใจเฟอร์นิเจอร์. เหตุปัจจัยอะไรจึงสนใจ, แข่งขันได้.

เท่าที่ผมทราบตามความเข้าใจ, เฟอร์นิเจอร์ที่ผลิตในเมืองไทยถูกส่งออกกว่ากึ่งหนึ่ง.

ขอบใจล่วงหน้าสำหรับคำตอบครับ.

แต่ก็เห็นอย่างหนึ่งที่ฝังใจมาจนวันนี้ คือพื้นที่ป่าเขาถูกเผาเพื่อปลูกกล้วยโดยชาวบ้านที่เราเรียกกันว่าซอมบี้บ่อหยวก (ซอมบี้เพราะแกเมาตลอดเวลาเลยเดินเหมือนซอมบี้) สายๆหน่อยก็มาพรวนดินปลูกผ่งปลูกผัก แล้วก็กลับไปโจ๊ยกันต่อ

ก็ไม่รู้จะว่าเขาผิดหรือเปล่า ก็เขาไม่รู้ ไม่ทราบว่าควรจะต้องเปลี่ยน เพื่ออะไร เพื่อใีคร ก็อยู่มาอย่างนี้ตั้งแต่รุ่นไหนๆ แล้วมันจะผิดอะไรยังไง

พี่ๆก็บอกว่า สะพานที่เราสร้าง จะทำให้การคมนาคมของชาวบ้านไปสู่โรงเรียนที่อยู่บนเขานั้นง่ายขึ้น เมื่อเด็กๆที่ได้รับการศึกษานี้โตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ก็จะช่วยพัฒนาไม่ต้องไปหักร้างถางพงไปเรื่อยอย่างที่เป็นอยู่

ตอนนั้นผมคิดว่า”ก็แล้วมันจะจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้”
ไม่รู้ว่ะ

เรื่องชาวบ้านที่อยู่กะป่านี่สงสัยมานานแล้วจารย์แบงค์
คือ ผมก็เข้าใจว่าบางที่สามารถเป็นไปได้ แต่บางทีผมก็มานึกเอาว่า คนน่ะ เมื่ออยู่กันไปนานๆ สังคมมันก็ต้องใหญ่ขึ้นๆ ดังนั้นทรัพยาการพื้นที่ มันก็ต้องใหญ่ขึ้นเพื่อรองรับครอบครัวใหม่ๆ ปัจจุบันอาจจะเพียงพอไม่มีใครบ่นอะไร แต่นานๆไป พื้นที่ตรงนั้นมันก็ต้องคับแคบลง แล้วก็ต้องมีการขยายอาณาเขตเพื่อรับรองจำนวนที่เพิ่มนั้น บ้างก็จะมีบ้างที่เป็นไปโดยพลการ แล้วอย่างนี้จะทำอะไรต่อไป จะอนุญาตออกเอกสารสิทธิ์ใหม่ หรือ ไม่มีการอลุ่มอล่วยอีก ถ้ารัฐไม่ยอม แล้วคนพวกนี้จะย้ายออกไปที่ไหน ตัวเองก็เกิดในป่า อยู่ในป่า แล้วชีวิตนี้ก็อยู่อย่างนี้มา แล้วเค้าจะทำอย่างไร สุดท้ายก็ไม่ประท้วงอีกหรือ แล้วก็ทุกอย่างก็วนกลับมาอีกเรื่อยๆหรือ

อยากรู้ครับ